İşte ben bu hayatı yaşıyorum.

Kimsenin sizi sevmediği bir hayat düşünün.En yakın arkadaşınızın bile sizi kullandığını ve sevgilisi için sizi hayatından çıkardığını düşünün.Herkes sizinle ama kimse yanınızda değil.Sadece gerektiği için sizleler.Okumaktan,yazmaktan ve dinlemekten başka bir şey yapmadığınızı düşünün.En berbat yaz tatilinizi geçiriyorsunuz.En yakın arkadaşınız artık yanınızda değil ve diğer arkadaşlarında sana destek çıkmıyor.Ne kötü bir hayat olurdu değil mi ?

İşte ben bu hayatı yaşıyorum.

Ne kadar kötü durumda olduğumu kimse tahmin bile edemez.Hayatım böyleyken bende karanlığa düşüyorum.Üşüyorum.Ürküyorum.

Kaybetmekten korkuyorum.Halbuki herkesi kaybetmişken,kaybedecek bir şeyim kalmamışken hala kaybetmekten korkuyorum.Saçma ama Whatsapp'taki gruplardan çıkarılmanız ve en yakın arkadaşınızla sevgilisi yüzünden kavga edip sizi ikisinin de engellemesi ne kadar üzüyor,bilemezsiniz.

Her şeyinizi paylaştığınız bir insanın aniden çekip gitmesi.Bu benim sınavım.

Acıya alışmamı istiyorlar.

Bundan büyük acıları olan insanlara saygı duyuyorum.Ben bu durumda bile bu kadar çökmüşken,onları hayal edemiyorum.Gerçekten güçlü olmak için şişik kol kaslarına ihtiyacınız yok.Duyguların ve mantıklı düşüncelerin şişirdiği bir beyin güçlü olmanız için yeterli.

Bazı gereksiz insanlar yüzünden üzülüyorum.Beni hayatın gökkuşağından ibaret olmadığına inandırdılar.Teşekkür ederim.

İstediğim gibi yaşamıyorum belki ama beni yaşamak istediğim hayatın zorlu yollarına iten gereksiz insanlara,

Teşekkür ederim.

Beni okulumdaki sınavlar dışındaki gireceğim tüm sınavlara yavaş yavaş alıştırıyorsunuz.

Aslında,biliyor musunuz ?

Bana zarar vermiyorsunuz.Beni güçlendiriyorsunuz.

Teşekkür ederim.Cidden.

#KendimeNot

29 Haziran 2015,Pazartesi  

Saat: 15.33 

 Aslında hiç gerçek olmamış,iki yüzlünün tekiyle geçirdiğim dostluk ebediyen sona erdi.

''Hepimiz gökyüzü kadar maviydik,gecenin karanlığına düşeceğimizi bilmeden.''

Herkese merhaba arkadaşlar,ben Nur.Yukarıdaki söz bana ait.

Daha önce pek çok kez blog açtım,sadece zaman geçirmek içindi.Fakat şimdi bir yere yazma ihtiyacı duyuyorum.Sürekli küçücük bir deftere yazıyorum,yazıyorum.Ama bu yetmiyor.Birileriyle paylaşmak istiyorum,paylaşacak bir insan yok.Kesinlikle özgür değilim ve ben bu blogda özgürleşmek istiyorum.Yazılarımla.

Bu yaz tatilinde çok değiştim.Sanal ortamda eskiden daha samimiydim,yani nasıl desem random falan atıyordum.Sanalı dalgasıyla yaşıyordum,ciddiye almıyordum.Eskiden.Bir kaç sene öncesine kadar daha fazla eğlenceliydim.

Şimdi farkediyorum da konumalarımda kullandığım randomlar azaldı,insanlarla eskisi kadar konuşmuyorum.Yani..Uzaklaştım.

Hala iyi biriyim.Ama kendimi boşlukta hissediyorum.Sadece müzik dinliyorum,yazıyorum ve kitap okuyorum.

Yaz tatilinde çalışmam gereken sınavları bile bile erteliyorum.

Belki kimsenin haberi olmayacak buradaki yazılardan,ama patlamak üzere olan bir bomba gibiyim ve içimdeki tüm düşünceleri ortaya atmak istiyorum.İlham almak için müzik dinlemek,gökyüzünü incelemek istiyorum.İçimdeki sıkıntıdan kurtulmak istiyorum.

Karanlıktan sıyrılıp gökyüzü kadar mavi olmak istiyorum.

Buradaki tüm yazılar ve sözler bana aittir.Alıntı yaptığımda belli edeceğim.

UYARI: Bu blog aşırı derecede garip bir kızın yazdıklarını içermektedir.